Fotoğraftaki dünya, gerçek mutfak

Artık her şey bir ekranın ışığında parlıyor. Bir fotoğraf, bir video, bir “story”… İnsanlar, bir tabak yemek ya da bir otelin lüks lobisi üzerinden kendilerini tanımlıyor. Sosyal medyada gezen, mekan mekan dolaşıp fotoğraf paylaşan kişiler var. Yedikleriyle, gezdikleriyle, tattıklarıyla “var olduklarını” sanıyorlar. Ama ortada unuttukları bir gerçek var: O fotoğraf karesinin arkasında kan, ter ve gözyaşı var.

Bir restorana gidiyorsunuz… Masanızda dumanı tüten bir tabak. Harika görünüyor, değil mi? Peki o tabağın mutfağa girmeden önce hangi koşullarda hazırlandığını, kimlerin ne şartlarda çalıştığını hiç düşündünüz mü?

Sıcaktan nefes alamayan, 16 saat ayakta duran, bayram tatili nedir bilmeyen bir ekip… Dışarıda “fine dining” deneyimi diye satılan şey, içeride terle, yorgunlukla, çoğu zaman da adaletsizlikle yoğruluyor.

Sosyal medya, insanlara bir illüzyon satıyor: “Gelişiyorsun.”

Oysa gelişim, fotoğraf çekmekle ya da menüdeki en pahalı yemeği paylaşmakla olmaz. Gelişim; üretimi, emeği, sürdürülebilirliği, mutfağın gerçek yüzünü anlamakla başlar. Bugün birçok mekan, mutfağını sadece vitrin olarak kullanıyor. Arkada çalışanlar görünmez. Onların hikâyeleri, çektikleri zorluklar, sosyal medya algoritmalarına kurban ediliyor.

Bir tabak yemek sadece bir tabak yemek değildir.

O tabağın içinde toprak var, çiftçinin emeği var, hayvanın hayatı var, aşçının uykusuz gecesi var.

Ama biz ne yapıyoruz?

Bir “story” paylaşıyor, altına üç cümle yazıyoruz ve kendimizi gastronomi dünyasının bir parçası sanıyoruz.

Sosyal medya, mutfağın ruhunu göstermiyor; tam tersine, onu parlatılmış bir kabuğun içine hapsediyor. Gastronomi, emekle var olur; gösterişle değil.

Bir gün bir restoranın mutfağına girin. Dumanın, yağın, sıcaklığın, telaşın ve sabrın içinden geçin. O zaman anlayacaksınız: Fotoğraf karelerinin ardında, görünmeyen bir dünya var.

Ve o dünya, bir “like”tan çok daha değerli.