Siyah beyaz yaşamak: Tarafsızlık mı, cesaret mi?

Siyah beyaz yaşamak, herkesin harcı değildir. Çünkü arada grilerde gezinmek kolaydır; renk belirsizliğinde kimlik kaybolur. Ama siyahın netliğiyle, beyazın yalınlığıyla yaşamak; bir duruş ister. Renk seçmek değil, renk olmak ister.

Tıpkı mutfak gibi…

Ne zaman iç Anadolu’dan bir tabak çıksa önüme – bir Konya etli ekmeği, bir Kayseri yağlaması, bir Sivas köftesi – şunu düşünürüm:

Bu yemekler kararsız değildir. Tereddütsüzdür.

Yağını da koyar, etini de…

Korkmaz malzemeden. Saklamaz lezzeti.

Kendine güvenir. Çünkü bir coğrafyanın karakteridir.

İç Anadolu mutfağı da aynen böyle:

Sade ama güçlü. Gösterişsiz ama tok.

Bir yemeğin içi ne kadar doluysa, sahibi de o kadar sağlamdır.

Çünkü boş tabaktan karın doymaz, boş insandan hayat geçmez.

Bugün Türk mutfağında bir problem varsa, o da grilerde kalmamızdır.

Batıya yaranmak için, Doğu’dan utanır olduk.

Tereyağını kıstık, baharatı sulandırdık, geçmişi süzdük…

Ama ortaya çıkan şey ne bize ait, ne de başkasına özel.

Halbuki Anadolu’nun göbeğinde, koca bir medeniyet tabağa dökülmüşken, neden başka mutfakların gölgesinde yürürüz?

Niye kendi tandırımıza Fransız fırınıymış gibi davranırız?

Niye Kayseri mantısının arkasında utanır, ama ravioliyi el üstünde tutarız?

Çünkü taraf tutmaktan korkuyoruz.

Ama unutma: Mutfakta da hayatta da tarafsızlık, lezzetsizliktir.

Bugün bir tabak çıkartıyorsan, onun bir sözü olmalı.

Ya “Ben buradayım!” demeli…

Ya da hiç konuşmamalı.

Ben, siyah beyaz yaşıyorum.

Ne renkten utanıyorum, ne tavrımdan.

İç Anadolu’nun güneşinde pişmiş bu mutfağın,

Alnı açık, eti bol, sesi yüksek yemeklerini savunuyorum.

Çünkü Türk mutfağı, tarafsız kalamaz.

Ya susar…

Ya cesur olur.