HAMURUN HAFIZASI, ADAMIN HİKÂYESİ

Bazı hayatlar sessiz başlar… Ama içten içe mayalanır.
Benimki de öyle oldu.

Siirt’in toprak kokan sokaklarında başlayan bir çocukluk…
Sonra Marmaris’in tuzlu rüzgârı, İstanbul’un kalabalığı ve Almanya’nın disiplinli soğukluğu…
Her şehir bana başka bir şey öğretti ama hiçbir yerde tamamlanmadım. Çünkü içimde eksik olan bir şey vardı: kendi ateşim.

Hayat beni savururken ben tek bir şeyi izledim:
Hamur.

Çünkü hamur sabır ister.
Çünkü hamur aceleyi affetmez.
Çünkü hamur, insanın kendisi gibidir… Ne verirsen onu geri verir.

İlk yoğurduğum hamur kusursuz değildi.
Ne dengesi vardı, ne karakteri. Ama ben vazgeçmedim.
Saatler değil, günler verdim. 48 saat… 72 saat…
Bekledim. İzledim. Öğrendim.

Fermantasyonun aslında sadece bir mutfak tekniği olmadığını o zaman anladım.
O bir dönüşümdü.
Tıpkı insanın kendi içinde yaşadığı gibi…

Suadiye’ye geldiğimde artık sadece pizza yapmıyordum.
Ben bir karakter inşa ediyordum.

Odun fırınında yanan ateş, sadece pizzayı pişirmiyordu…
Benim geçmişimi, hatalarımı, sabrımı ve inadımı da şekillendiriyordu.

Bir gün geldi…
Hamur elimde artık konuşuyordu.

Yırtılmıyordu.
Direniyordu.
Esniyordu.
Kendi dengesini bulmuştu.

İşte o gün anladım:
Ben de kendimi bulmuştum.

Suadiye’de açtığım pizza dükkânı sadece bir mekân değil.
Orası benim hikâyemin devamı.
Her çıkan pizza, geçmişimden bir parça taşıyor.
Her kutuya giren pizza, aslında benim yolculuğumdan bir kesit.

İnsanlar sadece pizza yediklerini sanıyor.
Ama aslında sabır yiyorlar.
Emek yiyorlar.
Beklemenin ne demek olduğunu tadıyorlar.

Çünkü iyi pizza hızlı yapılmaz.
İyi pizza, aceleye gelmez.
İyi pizza… karakter ister.

Bugün dönüp baktığımda şunu net söylüyorum:
Ben pizza yapmayı öğrenmedim.

Ben kendimi yoğurdum.

Ve hâlâ mayalanmaya devam ediyorum