Bazı insanların hayatı dışarıdan bakınca sıradan görünür… Ama içine girince bir ömürlük mücadele çıkar.

Benim hikâyem de öyle.

Siirt’ten çıktım.
Yokluğu da gördüm, gurbeti de.
Kalabalığın içinde yalnız kalmayı da öğrendim,
bir masada ekmeği bölüşmeyi de.

Hayat bana hiçbir şeyi kolay vermedi.
Ama galiba bu yüzden kolay vazgeçmeyi de öğrenemedim.

Bugün insanlar beni pizza yaparken görüyor.
Hamur açarken, fırının başında ter dökerken…

Ama kimse bilmiyor o hamurun içinde neler olduğunu.

O hamurun içinde çocukluk var.
Yorgunluk var.
Kırılmış hayaller var.
Yeniden ayağa kalkma inadı var.

Çünkü bazı insanlar sadece iş yapmaz…
Hayata tutunur.

Şimdi herkes hızlı olmak istiyor.
Herkes bir gecede büyümek, bir gecede zengin olmak istiyor.

Ama hayat öyle değil.

Güzel şeyler yavaş pişer.
İyi hamur bekler.
İyi insan da öyle hemen oluşmaz.

Ben bugün 50 yaşındayım.
Belki genç değilim ama içimde hâlâ bir ateş var.

Çünkü insanın yaşı değil, içindeki heyecan yaşar.

Bazıları 30 yaşında pes eder.
Bazılarıysa 50’sinde yeniden ayağa kalkar.

Ben hâlâ hayal kuruyorum.
Hâlâ güzel bir masa kurmanın peşindeyim.
Hâlâ insanların bir lokma yiyince gözünün değiştiği o hissin peşindeyim.

Belki cebimde milyonlar yok.
Belki yolum hâlâ zor.

Ama şunu öğrendim:

İnsanı ayakta tutan para değil…
Bir gün olacak duygusudur.

Ve ben inanıyorum…
Bir gün insanlar sadece yaptığım pizzayı değil,
verdiğim emeği, taşıdığım ruhu, bu hayat savaşını da konuşacak.

Çünkü bazı hikâyeler tabela ile değil…
Yürekle yazılır.