Başlık: Mesele Vize Değil, Mesele Türk Mutfağının Yükselişi

Avrupa’da gastronomi fuarlarına yıllardır katılıyoruz.
Aynı salonlar, aynı organizasyonlar, aynı şehirler.
Daha önce defalarca gittiğimiz yerlere bu kez gidemiyoruz.
Neden? Çünkü vize yok.

Davetiye var.
Geçmiş katılım var.
Hiçbir sorun yok.
Ama kapı kapalı.

Bu noktadan sonra kimse bize “bürokrasi” masalı anlatmasın.
Bu iş teknik değil, politiktir.

Türk mutfağı uzun yıllar “egzotik köşe” olarak görüldü.
Biraz kebap, biraz baklava, fotoğraf çektir, geç.
Sorun yoktu.
Ta ki biz sahnenin ortasına çıkana kadar.

Şimdi ne oldu?
Ürünlerimiz konuşuluyor.
Şeflerimiz ödüller alıyor.
Anadolu mutfağı dünya mutfak haritasına girmeye başladı.

Yani artık sadece katılımcı değiliz,
rakibiz.

Ve tam da burada frene basılıyor.

Kimse kusura bakmasın ama
ekonomik rekabet, kültürel ambargo ile bastırılmaya çalışılıyor.
“Serbest piyasa” diyenler, iş mutfağa gelince
kapıları kilitliyor.

Bu bir vize meselesi değil.
Bu, pazar korkusudur.
Bu, kültürel üstünlük refleksidir.
Bu, mutfak üzerinden yürütülen sessiz bir blokajdır.

Avrupa bize yıllardır şunu söyledi:
“Kendinizi tanıtın, açılın, marka olun.”
E biz de yaptık.
Şimdi marka olunca mı rahatsız olduk?

Demek ki mesele uyum değil,
mesele güç dengesi.

Ama şunu iyi bilsinler:
Türk mutfağı pasaportla doğmadı.
Vizeyle de durdurulmaz.

Bu mutfak;
savaştan çıktı, yokluktan çıktı, göçten çıktı, ambargodan çıktı.
Üç tane mühürle mi duracak?

Bugün fuara sokmazsınız,
yarın sokaklarınıza girer.
Bugün standa almazsınız,
yarın sofranıza oturur.

Çünkü yemek, propaganda ile değil,
lezzetle yürür.

Ve lezzetin önüne duvar örenler,
tarihte hiçbir zaman kazanmamıştır.