Ticaret Bakanlığı’ndan yapılan açıklamada, 863 milyon lira cezanın mümkün olmadığı ve ilgili firmaya verilen cezanın 863 bin 589 lira olduğu duyuruldu.

Ticaret Bakanlığı’nın rekor ceza iddiasıyla ilgili yaptığı açıklama şu şekilde:

‘Bazı basın yayın organlarında, Ticaret Bakanlığı Reklam Kurulu tarafından bir otomotiv firmasına 863 milyon TL idari para cezası uygulandığı yönünde yer alan haberler gerçeği yansıtmamaktadır.

Reklam Kurulu’nun 09 Nisan 2026 tarihli toplantısında, bir araç modeline ilişkin tanıtımlarda yer alan bazı teknik donanım bilgilerinin gerçeği yansıtmadığının tespit edilmesi üzerine, ilgili firmaya 863 bin 580 TL idari para cezası ve reklamları durdurma yaptırımı uygulanmıştır.

Dolayısıyla bugün bazı basın-yayın organlarında yer alan ve söz konusu firmaya 863 milyon TL idari para cezası uygulandığı yönündeki kaynağı belirsiz iddialar gerçeği yansıtmamaktadır.

Öte yandan, Reklam Kurulu tarafından uygulanabilecek idari para cezaları reklamın yayınlandığı mecraya göre değişmektedir.

Yasal mevzuat uyarınca 2026 yılı için en üst limit olarak:

• Televizyon reklamlarında 31 milyon 808 bin 530 TL’ye• İnternet reklamlarında 8 milyon 635 bin 800 TL’ye• Afiş, açık hava ilanı ve benzeri mecralarda ise 863 bin 580 TL’ye kadar idari para cezası uygulanabilmektedir.

Ayrıca alınan durdurma kararına uyulmaması halinde para cezaları tekrar edebilmektedir.’

Tüketiciler artık neyi almaları gerektiğini değil, neyin parasına değmediğini duymak istiyor. Bir ürünün neden alınmaması gerektiğini söyleyen içerikler son dönemde oldukça popülerleşti. Bu içerik türlerinin daha fazla güven kazanması da klasik influencer pazarlamasının kan kaybettiğini gösteriyor.

Milyonluk kitlelere sahip hesapların etkileşim oranları düşerken daha dar ama sadık kitlesi olan hesaplar yükselişte. Tüketiciler bu noktada devasa kitleleri pazar yeri gibi görmeye başladı. Bunun yanı sıra daha küçük topluluklarda ise aidiyet hissi hala korunuyor.

Kullanıcılar artık bir videonun ilk 3 saniyesinden o içeriğin reklam olduğunu anlayıp hızla kaydırıyor. Reklamın içerik gibi gizlenememesi, izleyicide savunma mekanizmasını tetikliyor da diyebiliriz.

Aşırı filtrelenmiş, stüdyo kalitesinde ama ruhsuz görseller artık tüketici nezdinde reklam kokuyor algısı yaratıyor. Doğal ışıkta, hızlıca çekilmiş ve samimi bir dille anlatılmış hikayeler daha çok güven veriyor. Tüketiciler de daha doğal içerikleri beğeniyor ve takip ediyor.

İçeriğin altına gelen ‘Ürün gerçekten iyi mi yoksa sadece iş birliği mi?’ soruları, güven krizinin en somut işaretlerinden biri. Bu noktada tüketiciler artık influencer’ın dürüstlüğünü sürekli test ediyor.

İnsanlar, bir markanın para ödediği bir yüzü değil, ürünü kendi parasıyla alıp deneyen sıradan kullanıcıların yorumlarını daha kıymetli buluyor. Bu yüzden de UGC yani kullanıcı tarafından oluşturulan içerikler daha çok tercih ediliyor.

Genel yaşam tarzı içeriklerinden ziyade; sadece kahve, sadece sürdürülebilirlik ya da sadece teknoloji gibi dikey alanlarda uzmanlaşmış kişilerin görüşleri de değer kazanıyor.

Bir influencer her hafta farklı bir krem, telefon veya herhangi bir ayakkabı markasını en iyisi olarak tanıttığında, izleyicinin markaya olan bağlılığı değil, kafa karışıklığı artıyor. Bu noktada iş birliklerinin istikrarsızlığı da tüketicinin fark ettiği bir unsur olarak karşımıza çıkıyor.

#işbirliği etiketinin gizlenmesi veya çok sona eklenmesi izleyicide kandırılmışlık hissi yaratıyor… Şeffaf olmayan her paylaşım, dijital itibarın hızla zedelenmesine yol açıyor ve doğrudan satın alma davranışını etkiliyor.

Sürekli bir şeyler satın almaya teşvik edilmekten yorulan kullanıcılar dopamin detoksu gibi akımlarla sosyal medya kullanım sürelerini kısıtlıyor veya sadece eğlence odaklı reklam içermeyen alanlara kayıyor.