Maçın en dikkat çeken noktası Galatasaray’ın Liverpool’a karşı geri çekilen bir takım görüntüsü vermemesi oldu. Avrupa’da birçok takım Liverpool karşısında savunma ağırlıklı, bekleyip fırsat arayan bir planla sahaya çıkar. Ancak Galatasaray bu yolu seçmedi. Okan Buruk’un önde baskı kararı hem büyük bir risk hem de büyük bir özgüven göstergesiydi. Çünkü bu planın başarılı olabilmesi için oyuncuların sahada görevlerini eksiksiz yerine getirmesi gerekir. Sarı-kırmızılı oyuncular da tam olarak bunu yaptı. Baskı zamanlamaları, hatlar arası mesafeler ve topu kazandıktan sonraki geçişler son derece disiplinliydi. Hatta oyunun birçok bölümünde Galatasaray’ın Liverpool’dan daha iyi oynadığını rahatlıkla söyleyebiliriz.

Kadrodaki tercihler de bu planın önemli parçalarından biriydi. Özellikle Sane yerine Lang tercihinin doğru bir karar olduğu maç içinde net şekilde görüldü. Lang’ın iç sahada üçüncü bölgede top tutabilmesi, dar alanda yaratıcılık sağlayabilmesi ve hücum sürekliliğini artırması Galatasaray’ın oyununa ciddi katkı verdi. Liverpool gibi fizik gücü yüksek bir takıma karşı topu rakip sahada tutabilmek oldukça değerliydi ve Lang bu rolü oldukça iyi oynadı.

Ancak futbol her zaman bağlama göre değişen bir oyun. Rövanş maçında tablo farklı olabilir. Liverpool’un kendi sahasında çok daha fazla topa sahip olacağını düşündüğümüzde Sane–Barış ikilisi daha mantıklı bir tercih gibi görünüyor. Çünkü deplasmanda geniş alanlar daha fazla oluşacaktır ve bu tür maçlarda atletizm, hız ve geçiş tehdidi çok daha belirleyici hale gelir. Bu nedenle ikinci maçta oyun planının bazı parçalarının değişmesi oldukça doğal olacaktır.

Galatasaray’ın oyun karakteri açısından bir başka önemli veri de Juventus maçında ortaya çıkmıştı. O karşılaşma sarı-kırmızılıların bekleyip denge oyunu oynarken zorlandığını açık şekilde gösterdi. Galatasaray topa sahip olmayı ve baskı kurmayı seven bir takım. Bu nedenle riskli olsa bile önde baskı planı Galatasaray’ın doğasına daha uygun görünüyor. Liverpool gibi bir rakibe karşı bile bu planın işe yaraması, aslında Okan Buruk’un takımının kimliğini ne kadar iyi bildiğini gösteriyor.

Rövanş öncesi tek ciddi soru işareti ise Davinson Sanchez’in son dakikalarda gördüğü kartla cezalı duruma düşmesi oldu. Savunma hattının en kritik parçalarından birinin eksikliği, ikinci maçın planlarını mutlaka etkileyecektir. Okan Buruk’un bu boşluğu nasıl dolduracağı ve savunma dengesini nasıl kuracağı rövanşın kaderini belirleyebilir.

Sonuç olarak Galatasaray, Liverpool karşısında yalnızca bir skor mücadelesi vermedi; aynı zamanda Avrupa’ya güçlü bir futbol mesajı gönderdi. Cesur bir plan, doğru oyuncu tercihleri ve sahada kusursuza yakın uygulanan bir taktik disiplin… Rövanşta ne olursa olsun, Galatasaray’ın bu maçta gösterdiği oyun Avrupa seviyesinde rekabet edebilecek bir takım olduğunu fazlasıyla kanıtladı.

Maçın ilk yarısı belki de sezonun en silik 45 dakikalarından biriydi. Tempo yok, isyan yok, reaksiyon yok. 2-0 geriye düşülmesine rağmen sahada skoru 2-1’e getirmek için bile yeterli ateşi gösteremeyen bir takım vardı. Top bir türlü 3. bölgeye taşınamadı.

Forvet hattında da tartışmalı bir karar vardı. Mauro Icardi ilk yarıda çok etkili görünmese de Victor Osimhen’in yokluğunda devre arasında oyundan alınması soru işareti yarattı. İkinci yarıda Noa Lang, Barış Alper Yılmaz ve Lucas Torreira gibi isimler oyuna girmişken, Icardi’nin ceza sahası içindeki bitiriciliğinden vazgeçilmesi riskli bir tercihti. Böyle maçlarda bir pozisyon her şeyi değiştirir.

Hakem performansı bu karşılaşmanın ana gündemi olmamalı. Çünkü Galatasaray genel olarak maçı hak edecek bir oyun ortaya koymadı. Ancak ofsayt iptal edilen gol pozisyonunda Sacha Boey’e yapılan müdahalenin penaltı olduğu yönündeki görüşler de yabana atılmamalı. Yine de gerçeği değiştirmiyor: Bu mağlubiyetin temel nedeni oyun kalitesiydi.

Önlerinde kalan 11 maç var ve fikstür hiç de kolay değil. Beşiktaş, Trabzon ve Göztepe deplasmanları şampiyonluk yolunda kader niteliğinde. Normal şartlarda Galatasaray, ligde çıktığı her maçın favorisi. Kadro kalitesi 11’de 11 yapabilecek seviyede. Fakat sahaya yansıyan oyun, özellikle konsantrasyon anlamında bu iddiayı desteklemiyor.

Avrupa’da devleşip ligde tökezlemek, büyük takımların en büyük tuzağıdır. Şampiyonluk; sadece büyük geceleri değil, sıkıcı deplasmanları da kazanabilme işidir. Konya’da kaybedilen sadece üç puan değil, aynı zamanda krediydi.

Ve artık telafisi yok.